Leraren laten zich massaal bijscholen. Hoera! De lerarenbeurs vindt zo gretig aftrek dat mevrouw de staatssecretaris vandaag maar liefst de tienduizendste uitreikte aan een leraar in Houten. In het scholingsaanbod kan gekozen worden uit maar liefst 6 (zes) ict-gerelateerde ‘nascholingsactiviteiten’. Ter vergelijking: er zijn 24(!) opties om iets met NLP te doen, 10 opleidingen om directeur basisonderwijs te worden, 50 algemene managementtrajecten … en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet, want daar word ik een beetje verdrietig van.
Ik begrijp het ook niet zo goed. Volgens mij is het niet zo dat er geen evenementen / scholing /training beschikbaar zijn op het gebied van onderwijs en technologie, maar blijkbaar vindt daar maar weinig van zijn weg in de shortlist van het ministerie. Of is het de shortlist van de AOb (dat is me ook niet helemaal duidelijk). Of is er misschien in voorgaande jaren niet of nauwelijks vraag geweest aan ICT-gerelateerde nascholing. Misschien dat een van mijn lezers een idee heeft, want ik weet het even echt niet meer.
Toen ik besloot voor de klas weg te gaan was een van de belangrijkste redenen dat ik met allerlei leuke, innovatieve creatieve (les)ideeën in de praktijk van mijn lessen niets kon. Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren (schreef Willem Elsschot)… en in de praktijk van het onderwijs zijn dat zaken als de ophokplicht, de toetsen=leren-mentaliteit, gebrek aan middelen, gebrek aan kennis en durf bij collega’s en managementom dingen op te pakken. En ook op de scholen die ik sindsdien als trainer of adviseur heb bezocht, kwam ik docenten tegen die met vergelijkbare frustraties rondlopen. Ik ken maar weinig voorbeelden van scholen waar innovatie de norm is en het maken van attractief onderwijs de praktijk.
Elke school heeft wel een klein handje vol van die bevlogen mafketels die voortdurend bezig zijn om te kijken hoe het anders kan omdat het beter moet. En op heel veel scholen worden die een beetje meewarig (soms ook argwanend) aangekeken. Het management moet zich altijd inspannen om te zorgen dat deze creatieve beesten niet te hard aan de tralies van de kooi rammelen, want God verhoede dat er docenten worden vrijgemaakt om iets innovatiefs te doen. Alle hens aan dek om die 1000 uur de kinderen uit de lokale supermarkt te houden. Dus liggen die bevlogen creatieve jonge honden strak aan de ketting van de schoolorganisatie, die stevig is verankerd in (19e eeuws giet)ijzeren onderwijswetten. Een paar keer flink tegen het kastje en de muur aan lopen en ook deze types worden bevangen door de educatieve kooineurose (dwangmatig mopperend heen en weer lopen tussen klaslokaal en koffiemachine).
En eigenlijk is dat vreemd, of beter: het is jammer, want ik ben van mening dat in essentie het docentschap een van de meest creatieve jobs is die er bestaan. Maar de manier waarop onderwijsorganisaties in elkaar zitten belemmert vaak de mogelijkheden van die creatieveling in docent. Nauwelijks tijd en geld voor scholing, het primaire proces (educatief babysitten tot de 1000 uur vol zijn) dat altijd voor gaat (blijkbaar kun je alleen iets leren als er iemand met een onderwijs bevoegdheid in dezelfde ruimte is), eindeloos vergaderen, nakijken van talloze toetsen en werkjes tot in de kleine uurtjes en in de weekenden … Waar haalt de creatieve docent de tijd en de energie nog vandaan om echt iets te doen met z’n creatieviteit? De status quo in denken over onderwijs en professionalisering is al pittig genoeg. […]
Dat was leuke ochtend gisteren! Je wordt namelijk niet elke dag gevraagd om een studiedag van een school te begeleiden in Beeld en Geluid, maar ik had dat geluk. Vorige week mocht ik al een deel van een Docentenmiddag van BENG verzorgen en dat was ook al erg leuk om te doen. Mooie ruimte (Studio BENG) met een verzameling iMacs waar leerlingen en docenten de resultaten van hun workshops heel eenvoudig kunnen bewerken. Vandaag zaten we echter met een kleine veertig docenten van de Helen Parkhurstschool en een batterij MacBooks in een van de prachtige theaterzalen. [...]
Omdat het (werkzame) leven na de i&i conferentie weer in full swing was, ben ik nog niet aan toe gekomen om er een stukje over te schrijven. De vrijdagavond is dan wel een mooi moment om eens even terug te blikken. Als je een goed beeld wilt krijgen van wat er allemaal te beleven viel, [...]
Het allerleukste en meest inspirerende evenement waar ik het afgelopen jaar ben geweest, is de TeachMeet op de BETT geweest. Een TeachMeet is gebaseerd op het gegeven dat het beste moment van een conferentie eigenlijk de borrel is. Daar ontmoet je vaak de interessantste mensen met de beste, inspirerende praktijkverhalen. Waar een conferentie of congres [...]
Dat gebeurt me niet vaak, dat er op een ander blog uitgebreid wordt gerefereerd aan een van mijn artikelen en dat dat dan ook nog eens een pittige discussie oplevert. Leuk! Harrie van Stiphout neemt op Onderwijsvooruitzichten de moeite om een post van een aantal maanden geleden te ontleden. Ik had het stukje van al [...]
Nog slechts een paar dagen is ‘ie gratis beschikbaar: de audioboekversie van de bestseller The World is Flat van Thomas L. Friedman. Ik werd er op gewezen door een collega-ADE en zag ‘m op Twitter ook al langskomen als tip van Fred Zelders. Ik heb de titel van dit boek al eens links en rechts [...]
Wie nog een beetje an z’n professionalisering wil werken de komende weken (schuilend in de kantine van de camping ofzo) kan terecht bij Google. Al Twitterend belandde ik dankzij Angela Maiers bij deze video tutorials van Google over hun Apps. Reuze handig en het helpt zeker en vast om danwel een beter beeld te krijgen [...]
Gisteren was ik weer eens in een verloren uurtje een rondje door iTunes U aan het maken. Het was al weer een tijdje geleden dus toen ik ineens een aantal verwijzingen naar K-12-resources tegenkwam, was ik wel een beetje verbaasd en dacht weer eens iets gemist te hebben. Niets bleek echter minder waar. Precies gisteren [...]
De post van Ewan McIntosh over de (noodzakelijkerwijs) innovatieve kracht van One Room Schoolhouses in Alaska is alleen al het lezen waard om kennis te nemen van het verschijnsel One Room Schoolhouse. Maar minstens zo uit het hart gegrepen is de overweging waarmee hij zijn verhaal afsluit: Is it really adequate to have classrooms where [...]