Het beginpunt van zijn verhaal is hoe leren zich in de loop der tijden heeft geëvolueerd. Uiteindelijk belandt hij bij het gegeven dat we vandaag de dag veel meer weten over heresen, hoe ze werken en dan vooral hoe ze werken als we leren. Duidelijk klinken de invloeden van Prensky en Daniel Pink door in zijn verhaal dat hij helder neerzet. Hij maakt ook duidlijk dat de hersenen een soort ‘kneedbaarheid/flexibiliteit’ hebben die maakt dat leerders in de 21e eeuw anders met het verwerken van informatie omgaan dan de mensen die dat leren voor ze organiseren.

Dat verschil hangt voor een belangrijk deel samen met het beheersen van, beschikken over en intensief gebruik van allerhande technologieën. Het is tot op dit punt allemaal niet heel erg nieuw of baanbrekend, maar MacInnis maakt wel duidelijk dat er in dat opzicht een groot verschil is tussen het dagelijkse leven van leerders en de situatie op school. Leerlingen maken graag en veel gebruik van moderne technologische toepassingen. MacInnis toont aan de hand van een simpel voorbeeld in Garageband hoe verschrikkelijk eenvoudig het is om in plaats van een geschreven werkstuk een podcastaflevering te maken. Leuk intermezzo dat de kracht van de integratie en samenwerking van de verschillende iLife-toepassingen goed weergeeft.

Er is consensus over het gegeven dat er verschillen zijn en dat we daar ‘iets mee moeten’, maar daar houdt het vaak ook wel mee op. Veel docenten, veel scholen hebben eigenlijk geen idee hoe ze zo’n verandering vorm moeten geven, wat ze daar voor nodig hebbenwat ze moeten kennen en kunnen en waar je allemaal rekening mee moet houden. Maar ook daar schiet Apple te hulp. Want al jaren heeft Apple ervaring met het implementeren van technologie in het onderwijs. Tussen 1985 en 1997 heeft Apple in de vorm van ACOT een langlopend onderzoek gedaan naar de mogelijkheden voor computers in het onderwijs. Sindsdien heeft Apple (onder meer in de staat Maine) grootschalige laptopprojecten begeleid en heeft daarbij de onderwijskundige en -organisatorische problemen geanalyseerd. Met die kennis in de achtezak durft Apple het in 2009 een stap verder te gaan en docenten een raamwerk te bieden om die innovaties ook daadwerkelijk in de praktijk te brengen.

Twee speerpunten daarin zijn ACOT2 en CBL. Wie op de NOT de stand de ASE’s heeft bezocht en/of de TeachMeetNL tot het einde heeft meegemaakt kent ACOT2 wellicht al. Het is een set van 6 ontwikkelprincipes die Apple in samenwerking met docenten heeft opgesteld die als een soort richtsnoer kunnen fungeren bij het ontwerpen van 21e-eeuws onderwijs. Geen methodiek, geen systematiek maar een denkrichting die docenten helpt niet slechts onderwijs te maken waarin technologie een substituut is voor ‘het oude’ maar waarin technologie helpt het onderwijs daadwerkelijk te transformeren en dus te innoveren.

Het sluitstuk van de middag is een videochatsessie met Maxx Judd die vanuit Austin, Texas een toelichting geeft bij de achtergronden van ACOT2 en het raamwerk van CBL (Challenge Based Learning). CBL is eigenlijk een voorbeeld van hoe je uitdagend, attractief en en technologie-rijk onderwijs kunt maken volgens de principes van ACOT2. Judd begint daarbij tot ieders grote verrassing in het Nederlands. Hij blijkt namelijk ooit als uitwisselingsstudent een jaartje in havo 5 van het Veluws College in Apeldoorn te hebben doorgebracht. Helaas laat vlak voor het einde van zijn heledere, met fraaie filmpjes ondersteunde verhaal de de internetverbinding in het Houtens Aluminiun Center het helemaal en onherroepelijk afweten.

Dat neemt niet weg dat de deelnemers aan deze seminar met een heel stevig handvat en een hoop praktische tips weer de files in konden.

Met dat idee in het achterhoofd is John met iets nieuw begonnen: de Random Activity Generator, kortweg RAG.  RAG is eigenlijk de iPhone- / iPodversie van de LEG. Hij is er nog niet maar je kunt ‘m binnenkort in de App Store verwachten. In de tussentijd kun je je laten inspireren door een ‘gewone’ versie van de RAG.  Als je wilt dat er leuke ideeën naar je toe komen, kan dat ook mits je op Twitter zit en/of een rss-reader gebruikt. John Davitt heeft namelijk  @raggletaggle gelanceerd. Deze twitteraccount wordt één keer per dag ‘gevuld met een nieuw artikel op dit blog. Elke dag gratis en voor niks een leuke, creatieve lesopdracht via twitter. Ik vind het nu al leuk.

U kunt zich voor de volgende woensdagmiddagen in 2009 aanmelden: 11 maart, 1 april, 6 mei, 3 juni, 16 september, 14 oktober en 11 november. Het programma loopt iedere middag van14.00 – 16.00 uur. Per middag zijn er maximaal 30 plaatsen beschikbaar. Aan deelname zijn geen kosten verbonden.

Meer info en een link om je aan te melden vind je hier.

Inmiddels staat de wikipagina voor de TeachMeetNL@IPON09 al ruim anderhalve week open en er hebben zich maar liefst (op het moment van schrijven) al 53 TeachMeeters aangemeld; 16 om een micropresentatie te geven en 37 gluurders. En dat vind ik toch wel tamelijk ongelooflijk. Bovendien zijn 18 van de aanmelder first timers. Blijkbaar wordt er stevig ge-evangeliseerd door de TeachMeeters van het eerste uur.

Gek genoeg lijkt de nano-presentatie een (te) grote uitdaging te zijn, want daar heeft nog niemand zich voor aangemeld. Komt vast wel goed … toch!? Misschien dat die nano-presentatoren wel komen uit de lezers van de Vives en de Trouw Onderwijsagenda†die beide fijn reclame maken voor het leukste leerfeestje van Nederland. Dat trekt vast wel weer extra aanmelder naar de wiki.

Over de wiki gesproken, die is dankzij een even gulle als anonieme domeinnaamdonor inmiddels ook te bereiken door naar www.teachmeet.nl te surfen. Meer TeachMeetNL-nieuws komt er waarschijnlijk dinsdag, want dan gaan we met de organisatie van de IPON wat praktische zaken doorspreken. Don\’t touch that dial folks.

Ook uit Wilfreds verhaal proef je de positiviteit die uit zijn verhaal en opvattingen sprak. Een indrukwekkend man wiens verhaal en ervaringen misschien niet wetenschappelijk en/of evidence based waren, maar die wel aanspreken en je direct aan het denken zetten over je eigen praktijk en die liet zien dat je soms gewoon je hart en je gevoel moet volgen om nieuwe dingen te proberen.

De workshops die ik het in het tweede deel van de dag heb gevolgd waren erg wisselend van kwaliteit. De eerste workshop (Ontwikkelen van inspirerende & effectieve e-learning omgevingen) was van Marcel de Leeuwe en Job Bilsen. Wie op de TeachMeetNL@NOT09 was, heeft de essentie van de workshop meegkregen. Marcel en Job hebben met een erg grote groep docenten in een niet erg interactiviteit stimulerende opstelling geprobeerd de verdieping te zoeken bij dat verhaal. Marcel was zelf niet erg tevreden … schrijft hij. Maar ik vond dat ondanks het rommelige karakter er een hoop gebeurde en dat ze aantal hele aardige dingen hebben laten zien en de deelnemers daar ook echt mee aan het werk en aan het denken hebben gezet. Dat alles wat vlotter was gelopen met een kleinere groep, valt niet te ontkennen. Maar ik heb de workshop absoluut met plezier gevolgd. Learning is messy was het toch en bovendien gaf het losse karakter me de gelegenheid om lekker in eigen tempo door wat dingen heen te klikken.

Dat had ik toch wel een stuk minder met de tweede workshopsessie over Nieuwe multimodale presentatievormen. Het duurde een eeuwigheid voordat deze workshop (het was eigenlijk vooral een presentatie) een beetje op gang kwam. Het scheelde weinig of Death by Powerpoint had een slagveld aangericht in de zaal. Er zaten wel wat aardige ‘spelletjes’ met het publiek in, maar die waren niet erg innovatief. Ik heb dergelijke dingen al jaren geleden gedaan met leerlingen om ze te doordringen van het feit dat je werkgeheugen niet de best plek is om proefwerkstof in te parkeren. Doordeweekse leerwetenschap en het gezonde verstand van een gemiddelde leraar weten ook wel duidelijk te maken dat je door te leren kennis betekenisvol te maken (bijvoorbeeld door items te groeperen of in een context te plaatsen). Leuk werd het pas toen de Schaar van Wember in beeld kwam (letterlijk). Oude kennis, maar nieuw voor mij en eindelijk iets waar je in de praktijk van het ontwikkelen van digitaal lesmateriaal rekening mee moet houden.

Ook nog wel leuk was de discussie die aan het einde van de workshop ontstond over de vorm van de workshop en het rendement ervan. Om een idee te geven: grappig was namelijk dat de zaal vol stond met laptops maar dat de workshopgevers vriendelijk verzochten om de laptops dicht te laten omdat dat anders “zou afleiden van het verhaal”. Kent u dat? Uiteraard heb ik mijn MacBook gewoon open gehouden om te twitteren en om namen en rugnummers op te zoeken van de dingen die in de presentatie werden genoemd. Want ze zijn wel op een congres over leren met digitale middelen, kom op zeg! Ook over de content en de vorm van de workshop (en het congres) werden nog wel wat noten gekraakt. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan de opmerkingen van Elliot Masie een dag eerder over (de toekomst) conferenties en aan de†TeachMeetNL. Daar heb ik mensen in 7 minuten meer, leuker, beter, innovatiever en uitdagender zien en horen doen. Tip voor de organisatoren dus.

Nu zou de indruk kunnen ontstaan dat ik me twee dagen heb lopen vervelen, maar niets is minder waar. Ook de kritische verhalen van Kirschner en Schrijvers zetten je aan het denken en geven prima stof tot discussie bij de prima lunches en borrels. En om Eliott Masie en Sugata Mitra live mee te maken, is absoluut inspirerend geweest.

Het is even wennen. Dit soort congressen is doorgaans onbetaalbaar voor de meeste mensen (ook voor mij) en dat merk je aan de deelnemers, want je komt lang niet alle usual suspects tegen. Wel een paar, natuurlijk, maar het is niet een traditioneel edutech-in-crowd-feestje. Dat geldt ook wel voor de sprekers. De meest daarvan kende ik alleen van naam (of faam) en had ik nog nooit in levenden lijve meegemaakt.

De eerste was Paul Kirschner die gelijk beloofde de kont tegen de krib te gooien met zijn pleidooi dat er eigenlijk op neer kwam dat†multitasken niet kan, ontdekkend leren niet werkt en dat leuk onderwijs niet nodig is. Zijn myth busting van leren met ict kwam een beetje rommelig en zuur over en was niet heel erg overtuigend bovendien, maar dat kan ook komen omdat Kirschners boodschap niet heel erg aan mij besteed is. Volgens Kirschner moeten geen onderwijshervormingen initiëren zonder de principes daarvan wetenschappelijk onderbouwd zijn. Hmmm, om daar nu op te gaan zitten wachten terwijl de 21e eeuw voortdenderd lijkt me weinig productief en zinvol. Doe mij maar de 5e regel van Johnny Bunko: Make excellent mistakes.

Steve Boone kwam vervolgens vertellen wat IBM aan e-leren 2.0, informeel leren en met gebruik van social software doet, maar dat kwam niet erg lekker uit de verf en was ook bijna oppervlakkig na Kirschner en het verbleekte bij wat Goereruh-kejje-leruh-Joep-Schrijvers kwam vertellen. Schrijvers hield een goed, snel en vermakelijk verteld verhaal over hoe techneuten, managers, lastige klanten en goeroe’s de arme onderwijsprofessional belagen en hem afhouden van zijn core business. Schrijvers vertelde vlot, had leuke anekdotes en aansprekende voorbeelden, maar ik miste aan het einde een beetje de clou van zijn verhaal. Hij oogste bijval van Kirschner dus hij zal het wel met hem eens zijn geweest … in grote lijnen. Ik ging (net als bij Kirschner) niet met het gevoel de zaal uit dat ik nu weer verder kon of dat ik iets wezenlijks wijzer was geworden.

De workshops waren wel weer lekker leerzaam. Na in de eerste ronde bij Menno Smidts van Kennisnet/Surfnet een goede stand van zaken met betrekking tot mobiele onderwijstoepassingen te hebben gekregen, heb ik als secondant mogen fungeren bij de workshop van Wilfred Rubens. De techniek liet Wilfred gedeeltelijk (video van Ustream wilde niet, audio weer wel) in de steek, maar dat weerhield de zaal en een aantal online toehoorders niet om actief deel te nemen aan zijn presentatie†over social software en e-leren. Hoogtepunt van de dag was toch wel de interactieve videoconference met Eliott Masie. Masie pleitte in een gezellig en onderhoudend gesprek met de zaal voor een e-learning waarbij de e voor van alles kan staan, waarin we ons realiseren dat we ons niet zo druk moeten maken over technologie (It’s just technology) en ons meer met de lerende en het leren bezig zouden moeten houden. Sterker nog, dat we de lerende actief moeten betrekken in het ontwerpen van het onderwijs. Het is immers zijn/haar onderwijs! E-leren moet minder gaan lijken op schools leren en dan kan het wel eens interessante resulaten opleveren. Man naar m’n hart die Masie, die met een aantal opmerkingen lijnrecht tegenover Kirschner leek te staan en het weer op andere vlakken helemaal met hem eens was.

Grote opsteker voor de deelnemers was dat dagvoorzitter Harm Weistra een suggestie van Masie om meer aan informeel leren te doen (het instellen van bijvoorbeeld een beer night om precies te zijn) op een traditioneel congres als dit E-learningcongres. Dat klinkt een TeachMeeter als ik uiteraard als muziek in de oren. Als de programmacommissie meeleest: ik heb nog wel wat ideetjes waarmee het congres nog leuker, interactiever en deelnemergericht wordt. Bel gerust of spreek me morgen even aan, ik ben er de hele dag.

De tweede TeachMeetNL valt samen met de IPON 2009, zodat je weer twee vliegen in één klap kunt slaan. En blijkbaar is dat populair, want sinds het heimelijk openstellen van een Ik-wil-het-voor-geen-goud-missen-lijst hebben zich al ruim 40 mensen aangemeld. De meesten daarvan hadden op het moment van aanmelden nog geen idee wat de datum en plaats zou worden. Omdat de exacte tijd en locatie nog niet bekend is, heb ik ook nog geen idee hoeveel mensen we kwijt kunnen tijdens deze editie. Hou het hier maar weer in de gaten zou ik zeggen en/of volg @teachmeetnl via je favoriete twittersite of -app.

Er staan al wat mensen op de lijst die er tijdens de†TeachMeetNL@NOT09 niet bij waren en het zou leuk zijn als dat er nog veel meer worden. Het is dÈ gelegenheid om eindelijk die ‘beroemde’ bloggers en de mensen waar ze over schrijven eens in het echt te ontmoeten en jouw Poken tegen de hunne te houden. Daarnaast maak je weer kans op mooie prijzen, want we gaan weer op jacht naar wat sjieke prijzen … misschien wel groter en duurder dan de vorige keer.

Dank mag ik ook al gelijk uitspreken aan sponsoren Vives (ruimte), Ton Zijlstra en Paragin (drankrekening) en Chris Dorna voor de eerste prijzen voor de loterij. Super dat jullie al aan boord zijn.

Geloof me, hier gaan jullie meer van horen!