Rector Kees Versteeg heeft een goed plan dat gelukkig wat breder en dieper gaat dan het citaat in het persbericht doet vermoeden. Dankzij de iPad kan een leraar per leerling het niveau en de leerstijl in de gaten houden. Zo kan er gekeken worden of een leerling extra ondersteuning nodig heeft of juist toe is aan extra lesmateriaal.

Het is heel interessant wat er precies gaat gebeuren op deze school, want werken met iPads is natuurlijk wel andere koek dan werken met een laptop, zelfs al hebben de leerlingen straks de beschikking over een iPad 2.

SLA biedt exclusief projectonderwijs maar / en weet daarmee moeiteloos leerlingen boven het gemiddelde niveau te krijgen voor de gestandardiseerde toetsen van de staat Pennsylvania waar die arme leerlingen helaas nog steeds langs moeten. Daarmee logenstraft de school met haar praktijk de gangbare gedachte dat projectonderwijs leuk is, maar dat er ‘ook nog voor de toetsen en eindexamens geleerd moet worden.

Wat ik eigenlijk niet eens  wist (of me niet gerealiseerd had) is dat de SLA ook een Mac-school is. Zelfs zo’n bijzondere Mac-school dat ze met een profiel op de onderwijspagina’s van de internationale Apple site staan. Het is leuk dat Lehmann en zijn collega’s zo enthousiast zijn over de Mac, maar probeer even door de tamelijk ronkende marketingtaal heen te kijken naar waar de school voor staat. Echt de moeite waard.

En als iemand in Nederland zo’n soort school gaat opzetten, dan hang ik mijn ondernemerschap met liefde aan de wilgen.

Conferenties over onderwijs en technologie komen in soorten en maten. Je hebt enorme evenementen waar je makkelijk verloren loopt, maar er zijn er ook die gezellig en intiem zijn, die bijna een reunie zijn en waar niet per se de commercie voorop staat. Dat laatste is een knappe prestatie die je wel de nodige jaren van zorgvuldig programeren en organsiseren kost. De i&i is daar wat mij betreft in Nederland een goed voorbeeld van.

Het format van conferenties en (vaak aanpalende beurzen) begint wat sleets te worden. Dat maakt het voor organisatoren dan ook niet per se makkelijker om een aantrekkelijk evenement neer te zetten. Bovendien hoor je ook vaak dat er té weinig doelgroep (leraren) de gelegenheid krijgt om deel te nemen. Dat maakt de onderneming van de American School in The Hague (ASH) des te lovenswaardiger. Het is het team van de ASH namelijk gelukt om met het European Laptop Institute een sfeervolle, inspirerende en optistische conferentie neer te zetten.

De sfeer werd voor een belangrijk deel bepaald door de niet-alledaagse en inspirerende keynote sprekers. Op vrijdagavond was het Gary Stager. Op basis van bijna 20 jaar werken met laptops in het onderwijs kwam hij met 10 things to do with a laptop. Stager is een even provocerende als inspirerende spreker. Zo stelde hij onder meer dat hij zich niet kan voorstellen dat scholen zich niet bezighouden met het invoeren van laptoponderwijs. Het was in elk geval meer dan genoeg stof tot gesprek tijdens het diner dat op zijn keynote volgde. Ik wil zijn verhaal nog wel in een aparte post proberen samen te vatten.

De dag werd vervolgens op zaterdagochtend geopend door John Davitt. Ik kende John van de Apple Education Leadership Series in januari en had hem ook al ontmoet tijdens de TeachMeet @ BETT een aantal dagen later. Het is niet eenvoudig om uit te leggen hoe een presentatie van John in z’n werk gaat. Het is een malle mix van stand up comedy, diepere gedachtes over onderwijs, innovatie en technologie en een showcase van handige apps, tools en toepassingen. Een twitterbericht over Johns presentatiestijl off the wal. Dat zegt het volgens mij wel een heel eind.

De keynote op de zondagochtend (Den Haag uit én heel vroeg is altijd lastig) was Tim Rylands, die ik net John Davitt had leren kennen tijdens de Apple Education Leadership Series en de TeachMeet. Het is nog ondoenlijker om een keynote van Tim Rylands te omschrijven. Zijn presentaties zijn theatrale one man shows, die heen en weer vliegen tussen good practice, actieve beleving, scherpe grappen en inspirende voorbeelden van authentiek leren met technologie als verbindende factor. En of het nu de dieren van de Serengeti ontdekken is met de Wii of het maken van een interactief spel met PowerPoint, het is ongelooflijk en bijna magisch wat Tim bereikt met kinderen.

Maar dat was natuurlijk niet alles, want zowel op zaterdag als op zondag waren er (natuurlijk, want het blijft een congres) de onvermijdelijke workshops. Daar zat wel verschil in kwaliteit in uiteraard. De sessie met een bevlogen 1:1-docent die vertelde over (in essentie) zijn klassenmanagement en de rol van laptops en Moodle daarin was erg leuk. De (gesponsorde, zo ontdekte ik toen ik eenmaal binnen was) sessie over hoe je een laptopprogramma implementeert was precies van het soort zoals je ze niet wilt: volledige focus op de technologie, de laptops als uitgangspunt.

Opvallend was de positieve atmosfeer in de sessies (ook die van mezelf) en tijdens de gesprekken met andere deelnemers. Er hing een prettig soort vanzelfsprekendheid met betrekking tot laptopleren. Opmerkelijk was wel dat er er geen enkele Nederlandse school aanwezig was. De deelnemers van internationale scholen kwamen van over de hele wereld (Lima, Shanghai, Singapore en een aantal Amerikaanse steden) En ik denk dat ze volgend jaar weer komen,maar dan met veel meer.

Afgelopen vrijdag mocht ik een forse bijdrage leveren aan de start van het schooljaar op het Van Kinsbergen College in Elburg. Deze vmbo-school is bescheiden van omvang (200 leerlingen en een team van zo’n 30 docenten) maar groot in ambitie. De voorzichtig gestarte 1:1-pilot vorig jaar werd abrupt omgezet in een volledig 1:1-programma voor de hele school en het hele team. Gelukkig waren de locatiedirecteur en de in house onderwijskundige meegeweest naar de Education Leadership Series afgelopen januari in Londen. En daar hebben ze goed in de oren geknoopt dat de implementatie van een 1:1-traject meer is dan het verdelen van een palet MacBooks.

Om een lang verhaal kort te maken: op verzoek van de school begeleid ik komend schooljaar een dag in de week het team met het leren werken en leren leren in een 1:1-situatie. In nauw overleg hebben we een mooie professionaliseringsmix bedacht die uit, onder meer, workshops, lesbezoek, individuele begeleiding en e-learning voor docenten, het opzetten van een leerlinghelpdesk en het inrichten van StudioVKC, een interne professionaleringswerkplaats. Afgelopen dinsdag heb ik dus voor het eerst sinds lange tijd weer een hele dag op school gezeten … en het was léuk! Heerlijk om ook weer tussen de kinderen te zijn en docenten echt met hun Macs aan de slag te zien.

Een mooie uitdaging dus die vrijdag begon met een kick off  waarin we plannen kort hebben uitgelegd om vervolgens met een leuke, inspirerende workshop het jaar creatief af te trappen. En het VKC-team verdient een pluim want hoewel de meeste docenten weinig ervaring met de Mac hadden, hebben ze toch maar mooi in een dikke 2 uur tijd keihard en met een hoop inzet en plezier onderstaande video’s rond het thema ambitie gemaakt. Ik ga een leuk jaar tegemoet.

Dat betekent dat ik tussen 29 en 31 oktober flink aan de bak kan. Een van de workshops is een minds-on sessie over visie-ontwikkeling voor 1:1-projecten. Deze sessie richt zich met name op (school)leiders en heeft als doel deelnemers te laten nadenken over de implivaties van laptoponderwijs op zaken als didactiek, klassenmanagement, gebouw, schoolorganisatie etc. De tweede sessie gaat over Challenge Based Learning (CBL) een uitdagende manier om op een 21e eeuwse manier om te gaan met onderwijscontent in een eigentijdse context, gericht op praktische toepasbaarheid in de community. Deze beide presentaties liggen uiteraard dicht tegen het gedachtegoed van Apple aan.

Mijn laatste presentatie is van een hele andere orde. Daarin ga ik in 50 minuten, in een soort dolle mix van TeachMeet en pechakucha 10 tools bespreken die goed te gebruiken zijn in 1:1-onderwijs. Daarin ga ik een mix van software, webtools en mobiele Apps bespreken. Lijkt me een aardig tegenwicht voor die andere twee, toch wat formelere sessies. Het gaat dus een drukke voorbereiding worden, maar ik heb er zin in

Ik heb er in elk geval erg zin in, want het is een mooi internationaal platform voor scholen die bezig zijn met of interesse hebben in laptoponderwijs. Ben dan ook erg benieuwd naar de praktijk en resultaten van dergelijke projecten in andere Europese landen.

De sectie Nederlands van het Sint-Maartenscollege Maastricht zoekt een degelijke eerstegrader die vrijwel fulltime bovenbouwklassen wil inspireren. Vooral in de HAVO, maar ook in het VWO. Het Sint-Maartenscollege is een prettige school pal naast het station. De profilering van de school ligt op het gebied van bèta-onderwijs en gymnasiaal onderwijs. Bovendien beschikken alle leerlingen over een laptop: de Apple Macbook, die ook voor onze nieuwe collega ter beschikking zal komen te staan. De sectie Nederlands is groot, maar werkt na diepgravende discussie altijd goed samen.

Reageer snel als u geïnteresseerd bent door contact op te nemen met: Vincent Westerwoudt, teamleider bovenbouw gymnasium:
v.westerwoudt@sint-maartenscollege.nl

Ben benieuwd wat dat voor creatieve solicitaties oplevert.

We invite you to the American School of The Hague […] to immerse yourself in the world of learning with laptops and handheld devices.

If you are planning, investigating or participating in a 1:1 laptop program, this Conference will provide tools to support, build and make your program successful. Learn from colleagues about launching a program, classroom management, parent communications, professional development, best practices, avoiding pitfalls, and embracing innovative technologies to enhance your program,

The Conference is designed to share ideas and strategies that enhance learning in a one-to-one environment. We invite educators, administrators and others to present their experiences and ideas through seminars, hands-on workshops and discussions.

Klinkt goed, 3 dagen lang onderzoeken hoe mobiele oplossingen kunnen bijdragen aan de toekomst van het onderwijs. Deelname kost €200 en dat is eindelijk eens redelijk betaalbaar, zeker als je in acht neemt dat het een 3 -daagse is. Ook voor de keynotesprekers is het de moeite om te gaan: Gary Stager, John Davitt en Tim Rylands staan garant voor inspirerende en vermakelijke verhalen.

Zelf een bijdrage leveren is ook nog mogelijk. De call for workshop proposals is nog open tot 30 mei aanstaande.

Uiteraard kan dat. Want er staan sinds vandaag ook op de website Apple een aantal succesverhalen te lezen van scholen die 1:1-onderwijs in Nederland in de praktijk brengen. Je kunt er lezen hoe het Alberdingk Thijm College en  Hilversum en het Zuyderzee College in Emmeloord omgaan met laptoponderwijs met Macs.

Dat betekent dat er een bestelling van maar liefst 64.000 Macbooks is gedaan bij Apple. Dat zijn er best veel … vind ik. Met die MacBooks kunnen als high school-leerlingen die nog geen computer kregen in hun tijd op de middle school alsnog van een laptop worden voorzien. Daarnaast is een deel van die laptops bedoeld voor de docenten op de betrokken scholen.

De verwachting is dat er de komende week nog eens 7.000 laptops worden besteld voor gerelateerde onderwijsinitiatieven. Hiermee blijkt wel dat het ene laptopproject niet het andere is. Onlangs nog berichtte de New York Times een beetje zurig (en met nauwelijks verholen won’t say I told you so-toontje) over een laptopproject dat mislukte. Maine gelooft duidelijk wel in haar laptopproject dat wereldwijd het grootste onderwijstechnologische initiatief is. Bovendien is Maine de enige staat die alle leerlingen voorziet van een laptop. (leest u mee daar in Den Haag?)

Het beginpunt van zijn verhaal is hoe leren zich in de loop der tijden heeft geëvolueerd. Uiteindelijk belandt hij bij het gegeven dat we vandaag de dag veel meer weten over heresen, hoe ze werken en dan vooral hoe ze werken als we leren. Duidelijk klinken de invloeden van Prensky en Daniel Pink door in zijn verhaal dat hij helder neerzet. Hij maakt ook duidlijk dat de hersenen een soort ‘kneedbaarheid/flexibiliteit’ hebben die maakt dat leerders in de 21e eeuw anders met het verwerken van informatie omgaan dan de mensen die dat leren voor ze organiseren.

Dat verschil hangt voor een belangrijk deel samen met het beheersen van, beschikken over en intensief gebruik van allerhande technologieën. Het is tot op dit punt allemaal niet heel erg nieuw of baanbrekend, maar MacInnis maakt wel duidelijk dat er in dat opzicht een groot verschil is tussen het dagelijkse leven van leerders en de situatie op school. Leerlingen maken graag en veel gebruik van moderne technologische toepassingen. MacInnis toont aan de hand van een simpel voorbeeld in Garageband hoe verschrikkelijk eenvoudig het is om in plaats van een geschreven werkstuk een podcastaflevering te maken. Leuk intermezzo dat de kracht van de integratie en samenwerking van de verschillende iLife-toepassingen goed weergeeft.

Er is consensus over het gegeven dat er verschillen zijn en dat we daar ‘iets mee moeten’, maar daar houdt het vaak ook wel mee op. Veel docenten, veel scholen hebben eigenlijk geen idee hoe ze zo’n verandering vorm moeten geven, wat ze daar voor nodig hebbenwat ze moeten kennen en kunnen en waar je allemaal rekening mee moet houden. Maar ook daar schiet Apple te hulp. Want al jaren heeft Apple ervaring met het implementeren van technologie in het onderwijs. Tussen 1985 en 1997 heeft Apple in de vorm van ACOT een langlopend onderzoek gedaan naar de mogelijkheden voor computers in het onderwijs. Sindsdien heeft Apple (onder meer in de staat Maine) grootschalige laptopprojecten begeleid en heeft daarbij de onderwijskundige en -organisatorische problemen geanalyseerd. Met die kennis in de achtezak durft Apple het in 2009 een stap verder te gaan en docenten een raamwerk te bieden om die innovaties ook daadwerkelijk in de praktijk te brengen.

Twee speerpunten daarin zijn ACOT2 en CBL. Wie op de NOT de stand de ASE’s heeft bezocht en/of de TeachMeetNL tot het einde heeft meegemaakt kent ACOT2 wellicht al. Het is een set van 6 ontwikkelprincipes die Apple in samenwerking met docenten heeft opgesteld die als een soort richtsnoer kunnen fungeren bij het ontwerpen van 21e-eeuws onderwijs. Geen methodiek, geen systematiek maar een denkrichting die docenten helpt niet slechts onderwijs te maken waarin technologie een substituut is voor ‘het oude’ maar waarin technologie helpt het onderwijs daadwerkelijk te transformeren en dus te innoveren.

Het sluitstuk van de middag is een videochatsessie met Maxx Judd die vanuit Austin, Texas een toelichting geeft bij de achtergronden van ACOT2 en het raamwerk van CBL (Challenge Based Learning). CBL is eigenlijk een voorbeeld van hoe je uitdagend, attractief en en technologie-rijk onderwijs kunt maken volgens de principes van ACOT2. Judd begint daarbij tot ieders grote verrassing in het Nederlands. Hij blijkt namelijk ooit als uitwisselingsstudent een jaartje in havo 5 van het Veluws College in Apeldoorn te hebben doorgebracht. Helaas laat vlak voor het einde van zijn heledere, met fraaie filmpjes ondersteunde verhaal de de internetverbinding in het Houtens Aluminiun Center het helemaal en onherroepelijk afweten.

Dat neemt niet weg dat de deelnemers aan deze seminar met een heel stevig handvat en een hoop praktische tips weer de files in konden.